เพราะลูก...คือทุกสิ่งอย่างของชีวิต (ตอนที่ 2)

สวัสดีครับผู้อ่านทุกท่าน วันนี้หมอเอ้ขออนุญาตเล่าถึงความรู้สึกของหมอเอ้ที่มีต่อชีวิตชีวิตหนึ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่กี่วันข้างหน้านะครับ เพราะมันเป็นความรู้สึกที่ตื่นเต้นและดีใจจนไม่สามารถที่จะเก็บไว้คนเดียวได้เลยครับ

วันนี้วันที่หมอเอ้เขียนเป็นวันที่เจ้าตัวน้อยมีอายุในครรภ์อยู่ที่ 35 สัปดาห์ กับอีก 2 วันแล้ว ตั้งแต่วันแรกที่หมอเอ้และภรรยารู้ว่ากำลังจะมีเจ้าตัวน้อย หมอเอ้มีความรู้สึกที่แตกต่างไปจากวันนี้มาก เพราะใจหนึ่งก็ดีใจอีกใจหนึ่งก็มีหลากหลายคำถามที่ประดังเข้ามายิ่งกว่าการสอบเอนทรานซ์เสียอีก เช่น

·         เราจะเลี้ยงเขาอย่างไรหนอ?

·         เขาจะเป็นคนดีหรือไม่?

·         เขาจะดื้อหรือเปล่า?

·         ชื่ออะไรดีนะ?

·         เข้าโรงเรียนอะไรดีเอ่ย?

ยังครับยังมีคำถามอีกมากมายอยู่ในสมองของหมอเอ้และภรรยา แต่คำถามยอดฮิตที่สุดจากคนรอบตัวก็คือ “อยากได้ผู้หญิงหรือผู้ชายล่ะ” ในใจของหมอเอ้ลึก ๆ ก็คือผู้ชาย แต่อีกใจได้หมด จนกระทั่งวันหนึ่งเป็นวันที่หมอเอ้ต้องจดจำไปชั่วชีวิต

วันที่ 20 สิงหาคม 2553 เป็นวันที่หมอเอ้มาทำงานตามปกติและจะต้องเดินทางไปอบรมที่ต่างจังหวัด เวลาประมาณ 7:45 น.ภรรยาหมอเอ้โทรเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก พร้อมกับน้ำเสียงที่สั่นเครือและตกใจว่า “มีเลือดและชิ้นเนื้อลักษณะเหมือนเนื้อไก่ กว้างยาวประมาณ 4x4 หลุดออกและตกลงที่พื้น” พร้อมกับร้องไห้ต่อ ความรู้สึกของหมอเอ้ในเวลานั้นรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างมาตีกบาลอย่างแรง จนมึน อึ้ง ไปชั่วขณะ ในใจก็คิดว่า “ลูกจ๋า อย่าเป็นอะไรนะ” ในหัวนึกได้ก็ขอพรคุณพระคุณเจ้าและสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทั้งหลายในโลกให้คุ้มครองลูกของพ่อให้ปลอดภัยด้วยเทอญ

เมื่อไปถึงบ้านหมอเอ้เห็นสภาพของภรรยาที่นอนซมบนโซฟา ดวงตาที่แดงก่ำ น้ำตาที่หลั่งริน มันทำให้หมอเอ้รู้สึกแย่มาก ๆ เมื่อเดินเข้าไปดูในห้องน้ำก็เห็นกองเลือดพร้อมชิ้นเนื้อตกอยู่ หมอเอ้แทบทรุดเลยครับ “โธ่ ลูกพ่อ” หมอเอ้ค่อย ๆ บรรจงหยิบชิ้นเนื้อก้อนนั้นใส่ถุงพลาสติกใสและเก็บเข้ากระเป๋าเสื้อของหมอเอ้

หมอเอ้และภรรยารีบขับรถไปพบแพทย์ด้วยความร้อนรน ระหว่างทางก็บอกภรรยาให้ทำใจเถอะ พร้อมกับน้ำตาที่ค่อย ๆ ไหลอาบแก้มทั้ง 2 ข้าง และไปถึงโรงพยาบาลก็รู้สึกว่าหงุดหงิดไปหมด ไม่ว่าจะเป็นเรื่องที่จอดรถ เรื่องที่พยาบาลไม่ตามหมอ เรื่องที่หมอมาช้า บอกตามตรงว่าร้อนใจมาก แต่เมื่อพบหมอก็เล่าทุกอย่างให้หมอฟัง หมอตกใจและอึ้งไป พร้อมกับที่หมอเอ้เอาชิ้นเนื้อออกมาให้หมอดู หมอก็ยิ้มออกและบอกว่า ไม่น่าจะใช่เด็กหรอกครับ มันเป็นติ่งเนื้อส่วนเกินที่อยู่ในมดลูกของคุณแม่นะครับ พร้อมกับพาภรรยาไปฟังเสียงหัวใจลูกและอัลตร้าซาวด์ ก็พบว่ายังมีลูกน้อยอยู่ในตัวคุณแม่ เราทั้งคู่มองหน้ากันเริ่มที่จะยิ้มออก “ขอบคุณสิ่งศักดิ์สิทธิ์ครับที่ให้ลูกของเราปลอดภัย” มันเป็นวินาทีที่อยากจะบอกว่าดีใจโครต ๆ

ตั้งแต่เหตุการณ์ในวันนั้นหมอเอ้ก็ไม่เคยมีความคิดอีกเลยว่า อยากจะได้ลูกผู้หญิงหรือผู้ชาย เพราะหมอเอ้รู้สึกว่าลูกจะเป็นเพศใดก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอีกต่อไป เพียงแค่ขอให้เขามีชีวิตและอยู่กับเราต่อไปจนกระทั่งเขาเกิด จนกระทั่งเขาเติบใหญ่ จนกระทั้งมีงานมีครอบครัว ไปพร้อมกับสุขภาพและร่างกายที่แข็งแรงก็พอ ....

และกว่าจะมาถึงวันนี้ วันที่ลูกรักใกล้ออกมาเจอหน้าพ่อและแม่ พ่อและแม่ต้องเฝ้าทะนุถนอมลูกไม่รู้เท่าไร คอยเป็นห่วงตลอดเวลา คอยตั้งคำถามตลอดเวลา แต่อย่างไรก็ดีสิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ทั้งพ่อและแม่รู้สึกลำบากอะไรเลย เพราะทั้งพ่อและแม่ต่างก็ตระหนักดีตั้งแต่วันที่ลูกเข้ามามีบทบาทในชีวิตว่า ต่อแต่นี้ “ลูกก็คือ ทุกสิ่งอย่างของชีวิต”

ป.ล. ยังไม่จบนะครับ ยังจะมีตอนที่ 3 ต่ออีกแน่นอนครับ