Who Are You...ใคร...ในห้อง?

Who Are You...ใคร...ในห้อง?

เมื่อประมาณอาทิตย์ที่ผ่านมามีภาพยนตร์ไทยเรื่องหนึ่งมีชื่อน่าสนใจมากคือเรื่อง  Who are you? หรือชื่อไทยก็คือ ใคร...ในห้อง แค่ชื่อเรื่องก็ทำให้หมอเอ้รู้สึกสนใจ ประกอบกับได้ดูหนังตัวอย่างก็ยิ่งสนใจเข้าไปใหญ่ โดยเฉพาะคำว่า “ฮิคิโคโมริ” (Hikikomori) ด้วยความอยากรู้ก็เลยลองเข้าไปหาทางอินเตอร์เน็ตทั้งเว็บไทยและนอก และเมื่อได้อ่านก็รู้สึกว่าอีกไม่นานในสังคมไทยของเราก็น่าจะมีและรู้จักคำนี้กันมากขึ้น

ฮิคิโคโมริ (Hikikomori) คืออะไร?

ฮิคิโคโมริ ไม่ใช่โรคแต่เป็นลักษณะอาการหรือพฤติกรรมอย่างหนึ่งของเด็กที่พยายามจะแยกตัวออกจากสังคมให้มากที่สุด จากการสำรวจพบว่า ฮิคิโคโมริ พบได้ในประเทศญี่ปุ่นเพียงประเทศเดียว โดยพบว่า มีจำนวน 3% ของประชากรทั้งหมด (4 ล้านคน) มีอาการดังกล่าว สาเหตุที่ทำให้ประเทศญี่ปุ่นเป็นประเทศเดียวที่มีอาการฮิคิโคโมริ ก็เนื่องมาจาก สภาพสังคมของประเทศที่มีการแข่งขันสูง ทั้งในเรื่องเรียนหรือการทำงาน และวัฒนธรรมที่ต้องทำงานหนักตลอดเวลา ดังนั้นผู้ที่ตามไม่ทัน ก็จะมีความกลัวและหวาดระแวง ที่จะต้องเผชิญหน้ากับคนอื่น และยอมรับไม่ได้กับสภาพสังคมที่ต้องแข่งขันสูง

ส่วนอาการของฮิคิโคโมริ คือ มักจะเก็บตัวในห้องส่วนตัวเป็นเวลานาน ๆ บางรายอยู่ในห้องเป็นระยะเวลามากกว่า 5 ปีก็มี ไม่ยอมไปโรงเรียน อยู่ในห้องก็อาจจะมีกิจกรรมส่วนตัวเช่น อ่านการ์ตูน เล่นเกม คอมพิวเตอร์ อินเทอร์เน็ต ดูทีวี หรือนั่งเฉย ๆ คนเดียวได้ ดังนั้นอาการดังกล่าวควรจะได้รับการดูแลและเยียวยาเป็นอย่างดีจากคนในครอบครัว มิเช่นนั้นอาการฮิคิโคโมริอาจจะพัฒนาไปเป็นโรคจิตได้

สำหรับละเอียดของหนัง ว่าคุ้มหรือไม่ ที่ต้องเสียเงินดู ก็ขึ้นอยู่กับความคิดเห็นของแต่ละบุคคลล่ะครับ บ้างก็ว่าดี น่ากลัว หักมุม บ้างก็ว่า ไม่น่าเสียเงินไปดูเลย ไม่รู้เรื่อง ห่วย เลียนแบบหนังเทศ ก็แล้วแต่จะคิดกันไป สำหรับหมอเอ้ไม่ขอออกความเห็นละกัน แต่อยากให้ความเห็นว่า หนังเรื่องนี้ยังมีอีกแง่มุมที่ให้ข้อคิดเกี่ยวกับสังคมไทย เพื่อให้พวกเราได้เรียนรู้ และเตรียมพร้อมรับมือกับ ปรากฏการณ์ฮิคิโคโมริ (Hikikomori Phenomenon) ที่อาจจะเกิดขึ้นในบ้านเราได้เป็นอย่างดี โดยเฉพาะสังคมเมืองที่มักจะปลูกฝังให้เด็กเรียนเก่ง เห็นความสำคัญของการแข่งขัน เป็นคนเหนือคนอื่น รวมถึงการปลูกฝังเรื่องของวัตถุนิยมมากกว่าเรื่องของศีลธรรม

ดังนั้นหมอเอ้ว่าถึงเวลาแล้วที่สังคมไทยน่าจะคิดใหม่ทำใหม่ ในการเข้าใจถึงจิตใจของเด็ก เด็กต้องได้รับการดูแลเอาใจใส่แต่พอดี ไม่มากและน้อยจนเกินไป เด็กต้องได้ความรัก ความอบอุ่น จากพ่อแม่ และเด็กต้องรู้จักที่จะช่วยเหลือตนเองและผู้อื่น มากกว่าการที่จะเอาตัวรอดแต่เพียงอย่างเดียว เท่านี้ก็จะทำให้เด็กในวันนี้เป็นผู้ใหญ่ที่ดีในวันหน้าได้ แล้วพวกเขาก็จะได้ไม่ต้องถามว่า “Who are you?” แต่จะพูดคำว่า “I know you” แทน