ร่วมสดุดีและไว้อาลัยแด่วีรบุรุษไทย พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา

พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา เริ่มรับราชการครั้งแรก หลังจบโรงเรียนตำรวจภูธร 9 เมื่อปี พ.ศ.2513 และเป็น ผบ.หมู่ ผ.สภ.บันนังสตา มาตลอด ขณะปฏิบัติราชการนั้น พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา ผ่านการปะทะกับกลุ่มผู้ก่อความไม่สงบนับร้อยครั้ง วิสามัญคนร้ายได้นับร้อยศพ 

ปี พ.ศ.2519 พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา ซึ่งยศในขณะนั้นคือ จ.ส.ต.สมเพียร เอกสมญา ถูกกับระเบิดที่ขาซ้ายจนเกือบขาด ขณะต่อสู้กับกลุ่มโจรก่อการร้าย นายลาเต๊ะ เจาะบันตัง แต่ท่านก็เอาชีวิตมาได้

ปี พ.ศ.2526 พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา ถูกคนร้ายยิงในพื้นที่ อ.สะบ้าย้อย จ.สงขลา จนได้รับบาดเจ็บกระสุนฝังใน 

ด้วยความเก่งกล้าและฝีมือของท่านทำให้ท่านได้รับพระราชทานเหรียญรางวัลและงานประกาศเกียรติคุณมากมายเช่น

-          ได้รับพระราชทานเหรียญพิทักษ์เสรีชนชั้นสอง ประเภทหนึ่ง

-          ได้รับประกาศนียบัตร ” ผู้มีผลงานสู้รบดีเด่น ” จากกระทรวงมหาดไทย

-          ได้รับมอบเกียรติบัตรผู้ซึ่งทำหน้าที่ปกป้องประเทศชาติด้วยความเสียสละ จากองค์การทหารผ่านศึก

-          ไดัรับประกาศผู้มีผลงานดีเด่นด้านการปราบปราม จากกองบัญชาการตำรวจภูธร 9

-          ได้รับหนังสือสำคัญ จากศูนย์อำนวยการบริหารจังหวัดชายแดนภาคใต้ ( ศอ.บต ) ยกย่องเชิดชู เป็นผู้ปฏิบัติหน้าที่รักษาความมั่นคงของชาติ บูรณภาพแห่งดินแดน และรักษาความสงบสุขของบ้านเมือง ด้วยความเข้มแข็งเสียสละ

-          และรางวัลอื่น ๆ อีกมากมาย

และก่อนที่ท่านจะเสียชีวิตเพียงแค่ไม่ถึง 1 เดือน พ.ต.อ.สมเพียร เอกสมญา ได้เข้าร้องเรียนต่อศูนย์รับเรื่องราวร้องทุกข์ ทำเนียบรัฐบาล เพื่อให้ยื่นเรื่องต่อนายกรัฐมนตรี กรณีไม่ได้รับความเป็นธรรมในการพิจารณาแต่งตั้งโยกย้าย หลังจากที่ทำงานใน 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้ด้วยความทุ่มเทมากว่า 30 ปี โดยก่อนหน้านี้ได้ทำเรื่องขอย้ายไปดำรงตำแหน่งที่ สภ.กันตัง จังหวัดตรัง เพื่อใช้ชีวิตบั้นปลายในยามใกล้เกษียร แต่ก็ไม่ได้รับการพิจารณา  

จนกระทั่งวีรกรรมครั้งสุดท้ายของท่านก็มาถึงเมื่อวันที่ 12 มีนาคม 2553 ที่ท่านต้องพลีชีพจากเหตุคนร้ายลอบวางระเบิดไว้ใต้ถนน ระหว่างที่รถของท่านแล่นผ่านมาเพื่อเดินทางไปเยี่ยมเยียนชาวบ้าน สุดท้ายท่านก็เสียชีวิต เพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว 

นับเป็นเรื่องที่น่าเศร้าอย่างมากสำหรับการสูญเสียบุคลากรที่ทำประโยชน์ให้ประเทศชาติบ้านเมืองมานับครั้งไม่ถ้วน และถึงแม้ว่ากายท่านจะจากพวกเราไป แต่วีรกรรมของท่านก็ยังคงเป็นที่บอกต่อเล่าขานและจะยังคงอยู่ในใจของพวกเราชาวไทยตลอดไป ว่าท่านคือ “จ่าเพียร นักสู้แห่งเทือกเขาบูโดกัน” 

พักผ่อนเถอะครับ เพราะท่านเหนื่อยมามากพอแล้ว ....พวกเราชาวไทยทุกคนจะรักษาผืนแผ่นดินไว้ตราบชั่วนิรันดร์

หมอเอ้